aandacht voor het moederschap

Over Annet

Voordat ik kinderen kreeg werkte ik als televisieregisseur bij de publieke omroep in Hilversum. Daar heb ik diversen programma's gemaakt bij de afdeling spiritualiteit en godsdienst.

Toen ik mijn eerste kind vlak na de geboorte in mijn armen hield voelde ik een grote verantwoordelijkheid. Een kleine baby te laten opgroeien tot een zelfstandig mens leek mij een onmogelijke taak. Tegelijkertijd wist ik dat het al duizenden jaren vrouwen en mannen gelukt was hun kinderen groot brengen. Dat moest ik toch ook kunnen.

Toen ik ruim een jaar later nog een keer moeder werd van een kind dat vanaf de geboorte eczeem had wist ik dat uiterlijke symptomen een boodschap van het innerlijke waren. Het lijfje van dit prille leven liet zien dat er obstakels waren naar een gezond leven. Daar begon een zoektocht naar wat wij als verzorgers konden doen om dit kind zo gezond mogelijk op te laten groeien.

Het was een stressvolle tijd met een jong gezin en een drukke baan. Ik was niet in de gelegenheid om te luisteren naar mijn eigen wijsheid. De stress van het dagelijks leven maakte dat ik steeds verder van mijzelf werd weggeduwd. Ik was vooral aan het overleven.

In die zelfde tijd werd het ook duidelijk dat er een einde zou komen aan het leven van mijn vader. Met mijn beroepskennis als regisseur heb ik hem verschillende malen geïnterviewd en dat met de camera opgenomen. Op die manier zouden mijn kinderen zich later nog een beetje een beeld van hun grootvader kunnen vormen.

Vele onderwerpen passeerde de revue, er was er één die ervoor mij uitsprong. Ik vroeg hem waar hij, terugkijkend op zijn leven, het meest trots op was. Ik had een antwoord verwacht waarin hij trots zou vertellen over zijn carrière. Hij had het per slot van rekening toch maar mooi voor elkaar gekregen: van eenvoudige plattelands jongen was hij uitgegroeid tot professor Culturele Antropologie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Toen ik de vraag had gesteld stokte van ontroering de stem in zijn keel en was het een tijd stil. Uiteindelijk gaf hij antwoord: "Ik ben het meest trots op jullie: mijn kinderen. Voor de volwassen mensen die jullie uiteindelijk zijn geworden,"

Dat antwoord liet mij niet meer los. Een mooie carrière hebben is prachtig , tegelijkertijd mag je je afvragen: wat brengt het mij als mens en tegen welke prijs? Mijn kinderen lieten mij zien dat ons drukke leven over hun grenzen ging.

"Je moet een voorspelbaar en saai leven gaan leiden met kinderen die eczeem hebben. Het dagelijks leven is al enerverend genoeg." gaf de kinderarts als advies.
Er was uiteindelijk toch nog een burn-out voor nodig om mij te dwingen mijn baan op te zeggen. Een simpel en voorspelbaar leven viel niet te combineren met een baan bij de TV.

De afgelopen jaren is het mij als thuisblijf-moeder vooral duidelijk geworden dat opvoeden betekent dat je jezelf moet opvoeden. Hoe sta je in het leven, wat doe je met tegenslagen, wat wil je meegeven aan je kinderen? Kortom: wie ben jij? Dat is de eigen wijsheid die jij je kinderen voor leeft.

Door de opleiding voor stresscounselor ben ik gaan inzien hoe ingrijpend en onomkeerbaar de gevolgen van langdurige stress zijn. Als jij dagelijks stress ervaart en niet weet wat je kunt doen om dat los te laten dan leren je kinderen dat ook niet.

Als jij goed in je vel zit, ervaren je kinderen de draagkracht die ze nodig hebben om hun eigen leven vorm te geven. Je kinderen kijken bewust en onbewust naar hoe jij het leven leeft en omgaat met alles wat op jouw pad komt.  

Wacht niet te lang wanneer je je gevangen voelt door de stress. Zoek hulp bij een coach of therapeut!

E-mailen
Bellen
Map
Info
Instagram
LinkedIn